طوبا ابراهیمی

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند

نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

بغضم امان نداد و خدا ... د رگلو شکست

قیصر امین پور

لج کرده ای نشسته ای گوشه اتاق ...  آرام نشسته ای اخم کرده ای ... زانوهايت را بغل گرفته ای و آرام اشک می ريزی ... مثل بچه ای که دست عروسک پارچه ايش پاره شده باشد و هيچ چيز جز قول يک عروسک زيبا تر شادش نکند ، منتظر يک نگاه از طرف او می شوی ... می آيد آرام ... می نشيند کنارت ... دست هايت را می گيرد ... می برد سمت صورتش ...نوک  انگشتانت را می بوسد...صورتش را می آورد جلو... يک قطره اشک روی صورتت ليز می خورد آن را می بوسد و آرام توی بغلش جا می شوی ... بغض کرده ای ... واما ، سکوت ... چشمانت را بسته ای ، او اما نه ... چشم دوخته به دست هايش که  قفل شده توی دستهای تو ... آرام توی گوشت زمزمه می کند: همه ی تقصيرهای دنيا گردن من ! راضی می شی بانو ؟! نفسش را روی صورتت حس می کنی ... تمام نفس هام مال تو... بگی نفس نکش نمی کشم ... بگی بمير... ميميرم ...قهر نکن بانو ... قهرنکن ... مثل بچه ای که قول يک عروسک گرفته باشد... دستانت را حلقه می کنی دور گردنش ... نگاهش می کنی ... درست توی چشمانش را نگاه می کنی و می گويی : نفس نکش ... بغض می کند ... اول آشتی ... می گويی نفس نکش ... می گويد تا هر وقت تو بگويی نمی کشم ... نفسش را حبس می کند ... انگشتت را می گذاری روی لب هايش که از هم باز نشود ... چشمانش را می بندد ... چند لحظه بعد ...قفسه سينه اش حرکت نمی کند ...می ترسی ... يک لحظه از تصور اينکه ديوانگی کند مثل هميشه می ترسی ... دستت را برمی داری ... چانه اش را می بوسی : نفس بکش ... اما فقط واسه من ... نفسش را می دهد بيرون : آشتی ؟... قهر نبودم که ... می خندی و با بغص می گويی : می خواستم نفس هات رو به اسمم کنی ... پيشانی ات را می  بوسد ... فقط برای تو نفس می کشم ... قهر نکن بانو...

پسر نوح به خواستگاری دختر هابيل رفت. دختر هابيل جوابش کرد و گفت: نه ،هرگز؛ همسری ام را سزاوار نيست؛ تو با بدان نشستی و خاندان نبوتت گم شد. تو همانی که بر کشتی سوار نشدی. خدا را ناديده گرفتی و فرمانش را. به پدرت پشت کردی، به پيام و پيمانش نيز.

غرورت غرقت کرد. ديدی که نه شنا به کارت آمد و نه بلندی کوهها.

پسر نوح گفت: اما آن که غرق ميشود، خدا را خالصانه تر صدا می زند، تا آن که بر کشتی سوار است. من خدايم را لابه لای طوفان يافتم، در دل مرگ و سهمگينی سيل.

دخترهابيل گفت: ايمان، پيش از واقعه به کار می آید. در آن هول و هراسی که تو گرفتار شدی، هر کفری بدل به ايمان می شود. آن چه تو به آن رسيدی، ايمان به اختيار نبود. پس گردنی خدا بود که گردنت را شکست.

پسر نوح گفت: آنها که بر کشتی سوارند، امنند و خدايی کجدار و مريز دارند که به بادی ممکن است از دستشان برود. من اما آن غريقم که به چنان خدای مهيبی رسيدم که با چشمان بسته نيز می بينمش و با دستان بسته نيز لمسش ميکنم. خدای من چنان خطير است که هيچ توفانی آن را از کفم نمی برد.

دختر هابيل گفت: باری تو سرکشی کردی و گناهکاری، گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد.

پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد وگفت: شايد آنکه جسارت عصيان دارد، شجاعت توبه نيز داشته باشد. شايد آن خدا که مجال سرکشی داد، فرصت بخشيده شدن هم داده باشد!

دختر هابيل سکوت کرد و سکوت کرد و سکوت کرد وآنگاه گفت: شايد، شايد پرهيزکاری من به ترس و ترديد آغشته باشد، اما نام عصيان تو دليری نبود. دنيا کوتاه است و آدمی کوتاه تر. مجال آزمون و خطا اين همه نيست. پسر نوح گفت: به اين درخت نگاه کن، به شاخه هايش. پيش از آنکه دستهای درخت به نور برسند، پاهايش تاريکی را تجربه کرده اند. گاهی برای رسيدن به نور بايد از تاريکی عبور کرد. گاهی برای رسيدن به خدا بايد از پل گناه گذشت.

من اينگونه به خدا رسيدم. راه من اما راه خوبی نيست. راه تو زيبا تر است، راه تو ايمن تر، دخترهابيل!

پسر نوح اين را گفت و رفت. دختر هابيل تا دوردست ها تماشايش کرد و سالهاست که منتظر است و سالهاست که با خود مي گويد: آيا همسريش را سزاوار بودم؟!

"عرفان نظر آهاری"

يه موقع بود که اگه روزی چندين بار به وبلاگم سر نمی زدم و نظرات رو نمی خوندم انگار يه چيزی گم کرده بودم مرتب نظرات رو چک می کردم و جواب می دادم چقدراينجا احساس راحتی می کردم با چه شوق و ذوقی اپ می کردم و منتظر بودم نظرات رو در مورد پست جديدی که می زارم بدونم

اما حالا ...

ديگه اصلا حوصله ندارم بيام به وبلاگ سربزنم شايد چهار پنج روز يه بار شايد هم هفته اصلا بحث گرفتاری و مشغله هم نيست نه اتفاقا روزهام خيلی هم تکراری شده وبيشتر وقتها بی حوصله و کلافه...

به هر حال...

چيزی به عيد نمونده اميدوارم حال و هوای منم با اين سال جديد تغيير کنه و به اين روزها عادت کنم

اگه خدا بخواد و کارها درست شه شايد يه مسافرت کوچولو برم

برا همتون توی اين سال جديد آرزوی موفقيت و خوشبختی می کنم و اميدوارم به تمام آرزوهای قشنگتون برسيد ومنم دعا کنيد .

دوستتون دارم و براتون بهترينها رو می خوام سال جديد رو هم پيشاپيش بهتون تبريک می گم

 هـنــوز هــم بـرای تـو پـُـر از دلـيـل بـودنــم

همين که حرف می زنم ، همين که راه می روم

هنوز ماجرای ما سر زبان مردم است

به هر طرف که می روم ، پر اشک و آه می روم

<<تو نيستی..... هنوز من ، به ياد با تو بودنم!!!>>

گاهی کم می شوم و می شکنم . گاهی "من " نيستم و ديگری شده ام .

گاهی صدا می شوم و می گويم آنچه را نبايد بگويم . گاهی پرنده می شوم و پرواز می کنم

جايی که به قفس می رسد لـحظاتش.

گاهی تو به ديدنم نـمي يايی و می شوی غصه نيامدن و نديدنـها .

گاهی صدايت می کنم و نـمي شنوي و می شنود بيگانگان و گمراه ميشوم .

گاهی بايد دلم را قفس کنم و يادت نرود از وجودم .

گاهی

خدايا گاه و ناگاه يادت می کنم ...

اصلا تا حالا فکر کرده ايـم که چرا روزه می گيريـم ؟؟

فقط به خاطر اينکه کسی بـهمون گفته بايد روزه بگيريـم ؟

اگر اينقدر حرف گوش کن هستيم چرا به چيزهای ديگه گوش نـمی ديـم ؟ چرا دروغ ميگيم و چرا هم ديگه رو ناراحت ميکنيم ؟

چرا با حرف ها و رفتارهامون هـمديگه رو عذاب ميديـم ؟

چرا نامهربونيم و قدر زندگی هامونو نـمی دونيم ؟

فکر کنم روزه گرفتن به غير از لذت افطاری و ديدن سريالـهای تلويزيون يه خوبی ديگه هم داره اينکه واقعا ميتونيم يک ماه خودمونو حفظ کنيم و گناه نکنيم و مثل انسانـها رفتار کنيم .

بيايـم واسه هـمديگه تو اين ماه دعا کنيم و از خدا بـخواهيم به هـمه ما کمک کنه تا بتونيم خودمونو بشناسيم .

خودت هـمه را هدايت کن .